ΓΛΥΚΑ ΝΕΡΑ

Το παρον σχολιο δεν εχει καμια σχεση με τα 

διαδραματιζομενα και τις εξελιξεις γυρω απο την

υποθεση της δολοφονιας στα Γλυκα νερα, 

αλλα με καποιους δημοσιογραφικους κυριως 

χαρακτηρισμους τοσο στον εντυπο οσο και 

στον ηλεκτρονικο τυπο αλλα και τις τηλεοπτικες 

εκπομπες οπου ο συζυγοκτονος πιλοτος μετα 

την ομολογια του χαρακτηριζεται ως καλος ηθοποιος. 

Πρεπει λοιπον να γινει οπωσδηποτε μια επισημανση 

και ακολουθως μια διορθωση,καθοτι ο εν λογω δραστης 

απαντωντας στις ερωτησεις των δημοσιογραφων απο 

την δημοσιοποιηση του εγκληματος και μεχρι πριν την 

συλληψη του δεν ηταν καλος ηθοποιος αλλα ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ σκετο. 

Ο υποκριτης δεν μπορει να ειναι ουτε καλος ουτε κακος 

δεδομενου οτι δεν υποδυεται εναν ρολο αλλα υποκρινεται 

τον ρολο.  Αυτη ειναι και η ειδοποιος διαφορα αναμεσα 

στην υποκρισια και την υποκριτικη. 

Ενας καλος ηθοποιος υποδυομενος καθε ρολο

που του ανατιθεται για οσο διαρκει η παρασταση 

ξεχναει τον εαυτο του και "βουταει" κυριολεκτικα 

στην ψυχοσυνθεση του ρολου και κατακλυζεται 

απο τα συναισθηματα  που επιτασσει η γενικοτερη  

σκηνικη δραση και η μυθοπλασια των δρωμενων, 

και αυτο βεβαιως φαινεται πρωτιστως στο προσωπο 

του που ως καθρεφτης της ψυχης ανταποκρινεται

στα εκαστοτε ερεθισματα με την καθολικη χρηση ολων 

των εκφραστικων μεσων που διαθετει ο ηθοποιος, 

πραγμα που σημαινει οτι μονο ανεκφραστος δεν 

μπορει να ειναι εκτος αν αυτο ειναι απαιτουμενο 

απο την σκηνοθετικη γραμμη για ειδικου λογους 

οπως πχ να καταδειξει στον θεατη την αναληθεια 

των ισχυρισμων του ρολου. Ενας κακος ηθοποιος τωρα, 

μετερχεται ολη  την παραπανω διαδικασια αλλα ειναι 

φανερο στους θεατες οτι δεν συμμετεχει 100%, οτι

κατι απο την εκτος θεατρου ζωη του τον απασχολει 

και επομενως απλως διεκπεραιωνει μηχανικα το μερος 

του ωστε να προχωρησει  και να ολοκληρωθει η 

παρασταση αλλα ακομη κι ο πιο κακος ηθοποιος δεν 

μπορει να ειναι παγερα ανεκφραστος κι αυτο γιατι 

η υποκριτικη του μπορει να ειναι αποσπασματικη 

η μηχανιστικη η διαλλειματικη αλλα δεν ειναι υποκρισια.

Αυτος λοιπον, ο συζυγοκτονος πιλοτος, απο την πρωτη 

στιγμη της επαφης του με τις δημοσιογραφικες καμερες 

και εξιστορωντας τα γεγονοτα της δηθεν ληστειας που 

οδηγησε στον θανατο της συζυγου του απο τους ληστες, 

ηταν παγερα ανεκφραστος και εντελως αχρωμος, λες 

και ειχε  εξαιρεσει τον εαυτο του απο ολα οσα εξιστορουσε,

λες και οσα ελεγε δεν τον αφορουσαν και μαλλον αυτο 

συνεβαινε γιατι πρωτο του μελημα ηταν να πεισει για τα 

ψευτικα γεγονοτα ωστε να διαφυγει απο την τσιμπιδα της 

δικαιοσυνης,οποτε η ενσυναισθηση της τραγικης 

πραγματικοτητας περνουσε απαρατηρητη οπως νομιζε. 

Ομως ειπαμε, αλλο η υποκριτικη κι αλλο η σκετη 

και πασιφανης υποκρισια.